Jeśli nie czytaliście pierwszej części to zachęcam – niemniej jednak ta część nie ma powiązań z poprzednią. Chyba. W każdym razie poprzedni wpis, który możecie przeczytać tutaj dotyczy soboty, ten poniżej niedzieli. To chyba tyle. Miłego czytania!

Niedziela

Ciężki poranek. Milena położyła się spać późno, ale znowu wstała wcześnie. Jeszcze wczoraj po zgaszeniu światła usiadła na łóżku i mówi: Mama, pa, gwiazdy! To prawda, mieliśmy piękne gwiazdy z okna. Jak to mówią: w domu tego nie masz.

Wlokę się po kawę. Znowu zimno w tej parszywej kuchni. Tym razem oprócz nas są inni goście, więc czyham żeby ich nie spotkać. 1:0 dla mnie. Pakujemy się, piszę SMS do pani od kluczy, że wychodzimy i pakujemy się do auta.

Stajemy pod dworcem PKP – protip: jeśli idziecie na Wysoki Kamień to wyżej też jest parking, darmowy a to uczciwa cena.

W pewnym momencie dochodzimy do ładnych widoczków – naprzeciw jakiegoś osiedla czy czegoś – po prostu wzięli i wybudowali bloki na wzgórzu. Stamtąd jest piękny widok na dolinę, obok mamy zejście do Złotego Widoku. To taki punkt widokowy – obok jest możliwość wynajęcia noclegu. Właściciele zrobili tam mały tarasik, postawili ławki, krzesła, mapkę szczytów. Generalnie super opcja – widać całe Karkonosze, stok jest nasłoneczniony, można bez problemów dojechać wózkiem.

Rozpakowałam więc kuchenkę i zaparzyłam sobie pysznej kawki. Tak trzeba żyć. Potem ruszyliśmy na szlak. Musieliśmy przetarabanić się taki brzydki fragment żeby dojść do rozwidlenia ze ścieżką rowerową i potem już było dobrze. Na tyle dobrze, że wyciągnęłam sobie piwko, które targałam w plecaku. Mówcie co chcecie, ale takie piwko na trasie to inny klimat. W sumie na trasie to wszystko ma inny klimat, nawet kanapka z pasztetem.

Bunkier i kopalnia kwarcu

Kiedy piwko dochodzi do głosu, muszę zboczyć ze szlaku. Co mi przypomina, że muszę sobie kupić łopatkę do mojego „plecaka ucieczkowego” żeby nie musieć grzebać sto lat kijkiem w glebie. Niestety nie mam szczęścia i muszę się naczekać. W końcu się udaje, ale Milena mnie wydaje. Ja siedzę w krzakach a Milena krzyczy: Mama, szukam!! Dzięki, kochanie.

Wracam na szlak, idziemy niebieskim szlakiem. Jest powiedziałabym nudnawo, ale przyjemnie. Taka typowa niedzielna trasa bez większej spiny. W pewnym momencie widzimy jakąś budowlę. Coś jakby stróżówka, ale w tym miejscu? Jeszcze wszędzie dookoła betonowe słupy i druty, jak w jakimś obozie. Robię zdjęcia i zastanawiamy się co to jest – obok jest jakaś ścieżka, nie wiadomo o co chodzi. Akurat stamtąd wychodzą jacyś państwo i mówią, że tam jest bunkier.

Bunkier? Idziemy, wiadomo. Miejsce fajne, ktoś robił nawet ognisko, obok betonowa, porośnięta mchem konstrukcja. Niezbyt wygląda jak bunkier ale nie jestem specjalistką od wojskowych budowli. Jedyne moje doświadczenie z „bunkrami” to Twierdza Kłodzka i Riese. To tak nie wygląda. No ale nic, kij z nazwą idę zobaczyć co dalej – bo ta budowla to jakby most, labirynt – szlag wie. Wszędzie leżą pobite butelki i papierzaki.

Generalnie, kurde, ja rozumiem – jesteśmy na ognisku, jest, zakładam, ciemno, weszło piwo, wódeczka była pita więc chce się oddać mocz czy coś więcej, ale serio? W bunkrze? Przecież w razie czego moglibyśmy się tam schronić, to naprawdę chcemy spać obok gówien?

No nieważne. Przechodzę przez ten mini labirynt i za nim jest drugi budynek. Dookoła korzenie porośnięte mchem jak w jakiejś Luizjanie czy innej Karolinie Południowej. Podchodzę do budowli i mam jeszcze większe wątpliwości czy to bunkier. Nie wchodzę do środka, wizja wdepnięcia w ludzkie odchody mnie zniechęca.

W domu sprawdziłam: to nie był bunkier. To było składowisko materiałów wybuchowych dla pobliskiej kopalnie. Stąd te płoty i labirynty.

Szybko dochodzimy do kopalni. Generalnie niezbyt pamiętam to miejsce, z reguły byłam tam w nocy 😀 Ale Milena jest w siódmym niebie. Wspina się na głazy, skacze. Cieszy się jak w pewnym „sklepie z kamieniami” w którym raz byliśmy. Tak, niedaleko Wrocławia jest sklep w którym możecie kupić kamienie, kamienne fontanny i takie tam.

Rozkładam kuchenkę. Czas na kucharzenie.

Szef kuchni poleca dziś:

• kasza kus kus z chińskim fixem i tuńczykiem w oleju + tajemnicza przyprawa Magdy
• szybki kisiel z kubka

Przyjemnie tak siedzieć w słońcu, jeść tę kaszę i nic nie musieć. Niestety po jakimś czasie jednak musimy coś zrobić. Konkretnie wrócić. Wracamy tą samą drogą którą przyszliśmy. Koniec weekendu, czas wracać do domu.

W tym roku postanowiliśmy wrócić do małej tradycji. Tą tradycją była trasa ze Świeradowa-Zdroju do Szklarskiej Poręby. Tym razem miała z nami jechać Milena – a to oznacza WYZWANIE!

Uznaliśmy, że najlepiej będzie pojechać w piątek po pracy i w sobotę rano ruszyć na szlak. Chcieliśmy jak najwięcej przejść za dnia. Milena miała jechać w wózku-przyczepce także nie baliśmy się, że zamarznie (ta jak to było w nosidle – o tym kiedyś napiszę, o ile nie zapomnę) ale wiadomo, lepiej iść za dnia niż potem z tym wózkiem się tarabanić po kamieniach.

Z Wrocławia wyjechaliśmy po 18, a po 21 byliśmy zameldowani w pokoju. Posiedzieliśmy trochę, zaplanowaliśmy trasę i poszliśmy spać.

Sobota

Wstaję rano – nie moja decyzja. Milena uznała że 6 rano to dobra godzina na pobudkę. Za oknem mam widok na Wysoki Kamień – nie planowaliśmy tam iść bo z tego co pamiętałam to dojście nie było za bardzo wózkowe, ale widok mi się podoba. Nocą widać gwiazdy, za dnia wieżę.

We wspólnej kuchni jest zimno jak cholera – wróciłam więc po polar. Nówka-sztuka. Miał chrzest bojowy i zdał, mimo że M narzekał, mówiąc „za gruby kupiłaś”. Nie zna się, dobry jest.

Zrobiłam kawkę do blaszaka, wodę do termosu i wróciłam do ciepłego pokoju. Jeszcze musiałam zakombinować z czajnikiem bo okazało się, że kontakt przy czajniku nie trzymał się ściany. Ostatnie na co mam ochotę to spłonąć w tym przybytku, który ma klimat starej kamienicy i poniekąd nią jest. No dobra, villą bardziej ale klimat kamienicy. Naszą trasę zaplanowaliśmy tak, by iść ścieżkami rowerowymi z racji ich cywilizowanego przebiegu. Zapakowałam butelkę wody do gotowania na kuchence i pojechaliśmy do Świeradowa.

Świeradów – Chatka Górzystów

Zaczęło się od tego, że trochę źle stanęliśmy. Zaparkowaliśmy niedaleko wyciągu – to była zła decyzja, trzeba było stanąć bliżej centrum. Ale trasa jest jak najbardziej wózkowa. Asfalt, ubity szuter. Elegancko. Pierwszy postój robimy we wiatce. Nie rozstawiam kuchenki bo mi się nie chce, za to nalewam herbatki do termosu i zajadamy się z Mileną orzechami i kabanosami. Święci słońce i jest naprawdę przyjemnie.

Po kilku godzinach doszliśmy do Chatki Górzystów. Pora na rozłożenie kuchenki i przygotowanie zupki. Stawiam na chińskie zupki i piwo. Piwo oczywiście zimne, niesione z poświęceniem. Milena najpierw mówi, że chce pomidorową, potem że nie, a na końcu je sam suchy makaron. Trzylatka – nie dogodzisz.

Jest tak ciepło, że siedzę w krótkim rękawku, zdejmuję buty żeby stopy odpoczęły i naklejam plaster bo odgniotła mnie skarpetka – standard.

Siedzimy godzinkę i się zbieramy. Tu zaczynają się schody. Dochodzimy do miejsca, które nijak nie jest cywilizowane. To nie to ze zdjęcia poniżej. Jakby co 😉

Droga pnie się stromo do góry i leży kupa kamieni. M idzie na rekonesans. Ja czekam i oglądam mapę. Po lewej widzę ślady obozowiska. To spoko miejsce, mimo że blisko szlaku. Obok płynie strumień, można się schować w drzewach. Marzy mi się obóz w lesie, ale znając siebie bym chyba umarła ze strachu. M wraca i mówi, że nie ma opcji przejść. Za długo, za stromo, za dużo kamieni. Wracamy więc do Chatki i to zasadniczo koniec. M chce iść innym szlakiem, ale ja protestuję. Mamy 14km w nogach, jesteśmy w połowie a nasza trasa się skopała to co dopiero jak zaczniemy łazić to tu to tam. Decydujemy się na powrót do Świeradowa.

W drodze powrotnej jest mgła jak z powieści Kinga. Nic nie widać, ale jakoś dojeżdżamy do noclegu. Padnięci szybko idziemy spać. Nie wiemy gdzie pójdziemy następnego dnia, bo to zależy w jakim stanie obudzimy się rano. Część druga nastąpi…

Środa. Powiadomienie z aplikacji przedszkola. Pojawiła się awaria, którą jutro będzie usuwać ekipa z tego powodu przedszkole zostaje zamknięte. Co było robić? Wzięłam wolne i otworzyłam mapy Google.

Jakiś czas temu mój wujek opowiedział mi jak lubi sobie robić krótkie wypady w okolice Niemczy. Uznałam że to dobre miejsce na mały wypad trekkingowy. Milena niekoniecznie jest górołazem i nie chciało mi się jej nosić na plecach cały czas. Wybrałam więc Tatarski Okop. Miejsce w którym kiedyś było grodzisko, wały obronne i generalnie mieszkali ludzie. Idealne miejsce. Niedaleko, górka nieduża, blisko do auta. W najgorszym razie bym po prostu wróciła.

Wstałam rano, przygotowałam bułki z pasztetem, herbatę z syropem z dyni i mlekiem i pojechałyśmy. Co prawda padało ale hej, nie ma złej pogody. Zapakowałam mój „plecak ucieczkowy” po brzegi, przygotowana nawet na rozpalenie ognia.

Cały czas jechałyśmy w deszczu, na szczęście przestało padać przed Niemczą. Żeby dojechać do Tatarskiego Okopu trzeba skręcić w stronę Gilowa. Po prawej stronie widać wiaty i stoliki – to jest ten moment żeby skręcić. Da się tam postawić auto. Ja zwątpiłam i musiałam nawracać w Gilowie bo nie chciałam z nią tyle iść ulicą.

Wjeżdżamy do lasu. Postawiłam auto i wypakowałam szajs. Muszę kupić porządną kurtkę. Tym razem musiała mi wystarczyć bluza i sztormiak. Jest miejsce na ognisko, niestety wszystko jest mokre. Nie rozpalę ognia. Wyciągam więc bułkę, termos z herbatą i poddupnik. Milena siedzi na poddupniku bo ławki trochę są wilgotne mimo że siedzimy pod wiatą. Wyciągam dziennik podróżnika (to nic że właściwie nie podróżuję) i zaczynam pisać. Czuję się jak kapitan na statku. Po jednym zdaniu pióro przestaje pisać. W domu przeszło mi przez myśl żeby sprawdzić poziom tuszu ale uznałam że właściwie to nie trzeba. No cóż…

Robię kilka zdjęć i idziemy dalej. Przed nami jeszcze trochę marszu. Wchodzimy głębiej w las. Jest cicho, ptaki nie śpiewają. Co jakiś czas słychać delikatny szum samochodów a tak to nic. Dochodzimy do jednej tablicy, drugiej. W pewnym momencie widzimy wymurowany krąg. To chyba ta osada. Wyciągam detektor fal elektromagnetycznych – będziemy szukać duchów. Detektor niestety nic nam nie daje, różdżki też nie – co prawda niezbyt się skupiam ale może tam po prostu nie ma duchów?

Obchodzimy górkę dookoła, Milena w końcu mówi że chce do auta. Jak chce to idziemy. Cała wycieczka zajęła nam jakieś 1.5h. Dlatego jeśli macie ochotę na mały piknik pod Wrocławiem to polecam to miejsce. Jest naprawdę przyjemne. Można zrobić piknik z ogniskiem, zrobić spacer wokół górki. Stamtąd prowadzi też szlak dalej ale już nie szłyśmy tamtędy.

Poniżej mapka trasy. Źródło: Mapy.cz – polecam ich apkę do wędrówek.